ON DAKİKADA DÖRT DEFA BAŞIMIZA GELEN OLAY

Merhabalar bundan 2 ay önceydi. Kastamonuya gitmiştik. Abilerim ve yanımızda zenci bir adam ismi Fidelis arabada dört kişiydik. Her neyse giderken hiç birşey yoktu sabah yola çıkmıştık saat 12 de Kastamonu’daydık gezdik dolaştık falan derken saat 7.30 oldu Ankara’ya geri dönerken zifiri karanlık ne önümüzde bir araba, var ne karşıda, ne arkamızda, ne de bir ev var. İki dağın arasında gidiyoruz. Işık görünen yere tahminen 75 km falan var. Geldigimiz yolda öğle giderken önümüzde, bir adam yüzü görünmüyor kapşonu takmış kafasına elinde bembeyaz bir dikdortgen şeklinde ışık hemen kenara çekildi arkamı döndüm peşimizden koşuyor (120 km/h), koşuyor önüme döndüm abi bas gaz bas yakalıyacak dedim arkamı döndüm adam yok.  Şok oldum 10 dk etkisinde kaldık abimin telefonu torpidodaydı andriod işlemli bir telefon kilitli sekli 7.4.2.6.9.8.5.3 şeklindeydi desen kilitliydi, kendi kendine açıldı kameraya girdi, kimse ellemiyordu, bide onun korkusu 15 dk ben iyice gerilmeye başladım, laptopla pes 2014 u açayım dedim oyunu açarken kendiliğinden silindi, oyun tamamen pc den kaldırıldı, hemen laptopu kapattım.  Bir benzinliğe geldik elimizi yüzümüzü yıkadık içeriye oturduk. İçerde 2 adam vardı, birisi bizle konuşuyor muhabbet ediyor diğeri telefonla konuşuyor bende bari annemi arayayım dedim. Telefonu açtım sinyal yok abimin telefonunu istedim onda da sinyal yok, bizden hiç kimsenin sinyali yoktu. Benimki galaxy s4, abimin iphone 5 çekmemesi mümkün değil, her neyse hatlardan kaynaklıdır dedim. Abim su istedi adamdan, ben kaş göz işareti ile abi hayır içme dedim, abimde anladı içmedi. Rahatladım, korkuyordum biraz dinlendikten sonra arabaya bindik 50 metre gittik petrolden yola çıktık petrol yok,  ışıklar yanmıyor tırstım. Hemen uyudum uyandığımda trafik polisi çevirmiş bende tekrar uyudum Ankara’ya gelmişiz ben ohhbee sonunda ışıklı bir yere geldik dedim rahatladım

devamını oku →

YERDE KALAN SOFRA

Sanırım 10 yaşlarında falandım okuldan eve daha yeni gelmiştik. Annem abimlerle bana  acıkmışızdır diye bize sofra kurmuştu. Annem o gün biraz halsizdi biz yemek yerken  koltukda uzanıyodu, derken biz yemeği yiyene kadar annemuyuya kalmış. Bizde sofranın yanında oynarken annem sıçrayarak kalktı ve “kim vurdu bana” diye her birimize bir tane tokatyapıştırdı. Biz ona bizim vurmadığımızı söyledik. Annemin gözleri büyümüş kocaman olmuştu ve  yanağı da gerçekten kıpkırmızı olmuştu ve bir an sofraya baktı. Apar topar kalkıp sofrayı topladı bundan sonra ne olursa olsun bir daha yerde sofra bırakmıyor.

Korkun diye anlatmadım annemin korkusunu paylaşmak istedim sadece.

devamını oku →

TÜYLER ÜRPERTİCİ YAŞANMIŞ GERÇEK BİR HİKAYE

Bir okuyucumuz’un yayınlanması için göndermiş olduğu başından geçen gerçek bir korku hikayesi. Ziyaretçimiz’in yolladığı gibi yazısını aynen yayınlıyoruz.

Sevgili arkadaşlar sizlere başımdan geçen bir olayı anlatmak istiyorum.

İlk önce belirtmeliyim ki bu siteyi seçmemin sebebi uzun zamandır birçok siteye baktım
anlatılanların çoğunun abartı olduğunu gördüm. Bu sitede okuduklarım ise daha çok gerçeği yansıttığını gördüm, fazla uzatmak istemiyorum..

Vanlıyım 24 yaşındayım. Geçimini ziraat ve hayvancılıkla yapan bir ailenin oğluyum. Her yıl yaz mevsiminde köye gider hayvancılık ve daha çok buğday ve yonca ekimi yapardık. Bir gün ektiğimiz bir tarlanın suyunu kontrol etmek için tarlaya gitmiştim. Gittiğim tarla büyük ve düz bir dağın üzerindeydi köye yaklaşık 2 Km uzakta. Tarlaya vardığımda suyun gelmediğini gördüm gidip bakayım dedim. Tarlaya gelen su ise köyümüzde bulunan en büyük dağın dibinden kaynak suyu gibi gelir.

Suyun en başından tarlaya gelen su patlak vermişti onardıktan sonra suyun akışı ile beraber tarlaya doğru yavaş yavaş yürüyerek bir sigara yakmak istedim. Hava rüzgârlı olmamasına rağmen yaktığım her kibrit sönüyor. Ya bir gariplik vardı ya da bana öyle gelmişti kibriti bitirmeme rağmen ateş yanmıyor ve arkamdan gerçekten bir enerji hissediyordum. Ben suyun gittiğini düşünürken bir baktım su kesilmiş bir daha patlak verdi diye geçirdim içimden. Geri döndüm bir daha, bir adım atayım derken bana çok çok yakın bir ses adımı telaffuz etti. Etrafıma baktım ıssız dağlardan başka bir şey yok. Bir daha aynı ses ve aynı bu 5 defa tekrarlandı.

Korkmuştum aldırmamaya çalışıyor şarkı mırıldanıyordum. Su kaynağına ulaştım su aynı yerden patlak vermiş yine onarıp suyun akışı ile beraber gitmeye başladım. Sanıyorsam 10 adım atmadan su yine patlak verdi. Bir gariplik olduğunu biliyordum. Kibrit yanmıyor, su gelmiyor, birileri adımı telaffuz ediyordu, bizim arkadaşların oyunudur diye söylenirken içimden. Tekrar arkamı döndüm suyun kaynağına uzun boylu yabancı kirli sakallı biri oturmuş eliyle su içiyor gözlerini dikmiş bana bakıyor. Acayip ürkmüştüm buda kim dedim kendi kendime gerçekten adamda alışagelmişin dışında garip bir tip vardı. Herhalde halüsinasyon görüyorum sandım. Çünkü suyun kaynağındaki dağda zehirli otlar olduğu için kimse koyun otlatmaya gelmez ve o dağda yol varken kimse başka köye yaya yürümez dedim. Ben suyla ilgileniyor gibi yapıp korkuyla düşünüyorken kafamı kaldırdım ki yok nereye gitti acaba. Biraz öteye baktım dağın diğer ucundan aşağı iniyordu. Ama yürümesi bile çok garip sanki koşuyordu. Ama her bakışımda başka his uyandırıyor inanın tarif edemiyorum. Ne yapacağını izledim, aşağıya vardığında yere eğilip eline tırpan aldığını gördüm. Ohh dedim bizim köydekilerden biri tutmuş bunu ot biçmesi için dedim kendi kendime, eee ama daha ot biçilecek sezonda değil yaklaşık 25 güne yakın bir zaman var peki kim bu o tırpan ne Allah’ım yardım et. Tabanlara kuvvet köye kadar koştum. Korkuyla eve gittim. Korkum geçmişti, bir sigara içtim köyün gençleriyle. 15 dakika falan geçmişti aradan az önce söz ettiğim ot tarlasının sahibi geçti metin amca dedim, sen ne ara amele getirdin daha erken değil mi ne amelesi dedi. Valla dedim demin ben tarla suyu için kaynağa gittim bir adam senin otunu biçiyordu. Yok öyle bir şey dedi, istersen git bak dedim bana sende gel dedi tamam dedim. Atına bindi bende arkasına bindim gittik. Baktı ot falan biçilmemiş her şey normal hatta benim tarlanın suyu bile tarlaya ulaşmış. Hâlbuki en son patlak verdiğinde yapmadan köye kaçmıştım. Metin amca bana baktı hani nerde dalgamı geçiyorsun dedi şimdi anlatsam inanmaz kusura bakma ben öyle gördüm neyse deyip köye gittik. Akşam çıktım dışarı elektrikler kesik gene sigara yaktım arkamdan bir ses la dedi, arkama baksam da karanlıktan başka bir şey yok, dondum kaldım yerimde. İnanın bedenimde hissediyordum bir şeylerin bana dokunduğunu. Döndüm kapı kapanmış kibrit yakıyorum sönene kadar. Aydınlığa bakıyorum kimse yok.. la diyor anlamını bilmiyorum Arapçada hayır demekmiş. O kadar korktum ki gözlerimi açtığımda korkuda ağzımın yamulduğunu tüm köyün başımda olduğunu gördüm. Metin yanıma geldi bana doğru söyle bugün tarlada ne gördün hatırlamak bile istemiyorum korkuyorum geçiştirdim bir şey görmedim boş ver falan dedim. bende gördüm anlat ne gördün dedi kafaya mı alıyor bilmiyorum ama, rahat bırak beni deyip yatağıma gittim uyudum.. Sabah olmuş kalktım dışarı çıktım çeşmede su akıntısı ohh yüzümü yıkayayım dedim elimi suyun akışına bırakıyorum elim ıslanmıyor anlatılamaz kadar korkunç ve garipti kafamı kaldırmamla o şeyi görmem bir oldu çığlık attım uyandım meğer rüyaymış. Dışarı çıktım reenkarnasyon gibi rüyanın aynısı sabah olmuş aynı suyun akıntısı ve suya doğru gidiyorum elimi suya attım merakla ellerim ıslandı güldüm kendi kendime rüyayı unutup yüzümü yıkadım su içtim başımı bir kaldırdım ki ah o gün o anı keşke yaşamasaydım. Aynı rüyadaki adam elleri arkaya doğru uzanmış siyah tenli gözlerine bakmak istemedim sanki dudağı patlamış. Bağırdım ama sesim çıkmıyor bedenime bir kere vurduğunu gördüm yere düştüğümde ayaklarının sanki ağaç kökü gibi olduklarını gördüm. Ben en son gözümü açtığımda Van’da hastanedeyim ortopedi doktoru yanıma geldi alınan yara izlerinde sana vuran at çok kuvvetliymiş şansın var dedi doktor ne atı dedim. Sabah görenler olmuş sana bir atın vurduğunu ama ben gördüklerimden emindim at değildi ve halen vurduğu yerde 3 yıldır iz var isteyen olursa fotoğrafını bile gönderebilirim ve 3 yıldır köye gitmiyorum. O olaydan kısa süre sonra deprem oldu. Pazar günü saat 2 suları müthiş bir sarsıntı camdan baktığımda tüm binalar sanki oyun oynuyormuş gibi sallanıyordu deprem durdu, bizler kaçmaya başladık en son tüm kardeşlerimden emin olmak için odalara bakıyordum. Girdiğim en son odada yine onu gördüm ama sadece gözlerimi açıp kapayana kadar sonra kayboldu. Daha sonra Diyarbakır’daki dayımlara gittik ailecek oradan dayımın yardımıyla çok dindar bir hocaya gittim yalnız başıma olayları anlattım.

Sana neden böyle bir şey yaptıklarını bilemem ama at konusuna gelince fiziksel dokunuşları olduğu zaman insan gözüyle bile herkes tarafından görülebilirler ve insanlar o garip şeyin sana vurması at vuruyor gibi görmeleri sağlanmış. Senin gördüğünü ise Allah kimseye göstermesin dedi kur-an (a.ş.) dan bir ayet yazıp muska yaptı o günden bugüne hiç görmedim.

Ayrıca isteyenlere vurduğu yerin fotoğrafını gösterebilirim. 3 yıldır geçmeyen izin fotoğrafını aslında hatırlamamak için çok uğraştım paylaşmam bile bana o anları hatırlattı.

Ama anlatmamın sebebi hayat bu her an insanın başına her şey gelebilir. Bizi koruyan tek olan Allah’ı (c.c.) unutmamamızı hatırlamak için. Şuan kur-an (a.ş) okuyup tüm namazlarımı kılıyorum ve içimde bir his eğer dinden ayrı kalırsam bana o kötülüklerin tekrar geleceğini söylüyor.

devamını oku →

ÇOK KORKUNÇ BİR O KADAR DA GİZEMLİ BİR HİKAYE “KARA KEÇİ”

Kapı komşumuz Hüsnü bey amca anlatırdı… Urfa’da ki köylerinde bir zamanlar çokgarip olaylar olmuş. Hala bu ürkütücü olayların devam edip etmediğini bilmediğini ama yine de emin olmadığını söylerdi bize. Çünkü köyüyle tüm ilişkisini koparmıştı. Aklımda kaldığı kadarıyla bu olanları sizinle paylaşmak istiyorum. Köylerinin adı “Karakeçi”, nam-ı diğer “Cinli Köy”. Çevre kasaba ve köylerin insanları, cinlerin musallat olduğu bu köyden ve orada yaşayan köylülerden olabildiğince uzak durmaya çalışırmış.

1900’lü yıllarda Karakeçi’nin çok dindar birisi olan çobanı İbrahim bir gün sürüyü salmış otlağa ve de oturmuş bir ağacın altına. Rehavet basmış ve de uyuya kalmış. Esen hafif rüzgar onun suratını yalayıp geçmiş, o esnada birkaç hınzır kıkırdama duymuş. Hemen gözlerini açmış. Gördüğü şey çevresinde toplanmış ve başında bekleyen, ona sinirli sinirli bakan ve bağırıp çağırarak ağıza alınmayacak küfürler savuran koyun sürüsü olmuş. Hızla ayağa fırlayarak köye doğru koşmuş. Bir yandan da omzunun üstünden arkasına bakıyormuş, korkudan tir tir titreyerek. Kan-ter içinde evine varmış ve ev ahalisine soluk soluğa olanları anlatmış. Tabii ki kimse ona inanmamış. Gerçi o zamanlar “Gul Yaban”i rivayetleri çok yaygınmış ama yine de İbrahim’in anlattıklarını çok saçma bulmuşlar. Hatta onun delirdiğini sanmışlar.  Olay bir süre sonra unutulmuş. Çoban, Hüsnü bey amcanın dedesiymiş. İbrahim, bir daha o otlağa gidememiş ve artık hiçbir koyuna bakamıyormuş. Bir gece, tuvaleti geldiği için evden çıkmış ve ertesi sabah boynu 180 derece dönmüş ve de gözleri çıkartılmış bir vaziyette, yerde yatarken bulunmuş. Bir kaç köpek, çobanın bomboş olan göz oyuklarını yalıyormuş ve de kalan et parçalarını kemiriyormuş. Tabiatı ile herkes onu köpeklerin parçaladığını düşünmüş.  Çobanın oğlu Hüseyin, bir kaç yıl sonra evde yalnız kaldığı bir zaman, namaz kılmaya karar vermiş. 2. rekatının ortasında, ev hafiften sallanmaya başlamış. Adam, yine de devam etmiş namaz kılmaya. Bu sırada evde başka birşeylerin varlığını sezmiş. Onu ziyarete gelenlerin, etten kemikten olmadıklarını hissetmiş ve de onları göremediği için de korkusu ikiye katlanmış. Dualara devam etmiş, belki bu ifritler, iblisler gider diye; ama her ne kadarAllah’a sığındıysa da varlıklar gitmemeye kararlıymışlar. Secdeye vardığı anda üstüne ağır bir şey atlamış ve de sırtına binmiş. Hüseyin, durmadan Kelime-i Şehadet getirmiş ve her Allah dediğinde, üstündeki şey daha da bir bastırıyormuş. Adam, yüzü tamamen seccadeye yapışmış bir halde dualar okuyormuş. Kendi arkasından gelen bazı koşuşturma ve de kağıt yırtılması sesleri duymuş. Ayağa kalmak istediyse de yapamamış, yerinde doğrulamıyormuş bile. Artık o kadar ağlamasının ve yalvarlarının ardından sırtına çok sert bir tekme yemiş ve onların gittiğini hissetmiş. Bu olayı, akşam üzeri ailesine anlattığı zaman herkes ona inanmış, çünkü bir iki dakika önce her zaman evlerinin duvarına asılı olan Kuran-ı Kerim’i paramparça bir halde dışarıdaki tuvalette bulmuşlar. Bütün köye ve de çevre köylere bu olay yayılmış ve köy bundan sonra “Cinli Köy” diye anılmış. Ama bu tip olaylar artık olmuyormuş. Hüseyin’de bu hadiseden sonra bir daha korkudan ağzına “Allah” lafını alamamış. 10 sene sonra, Hüsnü bey amca 6 yaşındayken, babası Hüseyin yatağında ölü bulunmuş. Gözleri korkudan faltaşı gibi açılmış ve de vücudu kaskatı kesilmiş. Köyün imamı gelmiş cesede bakmaya ve dualar okuyup üfledikten sonra, adamın ölmeden önce felç geçirdiğini ve de bütün ayak parmaklarının kırıldığını fark etmiş.Ondan sonra bütün eve ve de ev halkına okuyup üflemiş ve de gitmiş. Hüseyin’in nasıl öldüğü anlaşılamamış, zira o gece yanında  kimse yokmuş. Yalnız, Hüsnü bey amca, o gece babasının odasından bazı homurtu ve mırıldanmalar geldiğini duymuş ama önemsememiş.

Hüsnü bey amca büyüdükten sonra Ankara’ya taşınmış, evlenip çocuk çoluğa karışmış. Dindar ve çok iyi bir insandı, hepimiz onu
çok severdik. Bazı tuhaf hareketleri oluyordu ara sıra ama hiç gözümüze batmıyordu. Hüsnü bey amcayı geçen baharda gömdük.
Ölmeden önceki gece tuvalete kalkmış ve ertesi sabah, yan daireden gelen çığlıklar ile uyandık. Onu salonun ortasında elleri kolları
arkasına bağlı bulduk. Allah rahmet eylesin.

devamını oku →

GİZEMLİ BİR HİKAYE” KANLI GÖMLEK

Bu olay, Marmara Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü 1993 yılında bitiren Dilek isimli bir kızın başından geçmiş. (Böyle anlatılıyor, soyadı yok)

Dilek bi gün okuldan çıkmış, durakta minibüs bekliyormuş. Yalnız korkunç da yağmur yağıyormuş bu arada. Kızın önüne bi araba yanaşmış. İyi giyimli, temiz yüzlü bi genç, “Yanlış anlamayın n’olur. Ben de yakın zamana kadar öğrenciydim. Islanmayın, gelin ben sizi uygun bi yere kadar bırakayım” demiş. Dilek kız, basta biraz tereddüt etmiş ama çocuğun iyi niyetine inanmış ve arabaya binmiş.

Yolda sohbet filan etmişler. Hoşlanmışlar birbirlerinden. Çocuk, “Lütfen izin verin sizi evinize bırakayım. Bakın yağmur da iyice hızlandı” demiş, Dilek kabul etmiş tabi. Sohbet iyice koyulaşmış. Kızın evine gelmişler, bu arada telefon değiş tokuşu yapmayı da ihmal etmemişler. Dilek çok etkilenmiş çocuktan. O hafta her telefon çaldığında yüreği hop etmiş, “Ay benimki mi arıyor?” diye telefona koşmuş. Ama arayan olmamış maalesef.

Dilek yüzünü kızartıp çocuğu aramaya karar vermiş, “Belki numaramı kaybetmiştir, ne olacak ki ben arasam” deyip kandırmış kendini. Telefonu ağlamaklı bir kadın sesi açmış. Meğer teyze, bizim çocuğun annesiymiş ve hıçkıra hıçkıra, oğlunun trafik kazasında öldüğünü söylemiş. Anlattıklarından Dilek anlamış ki, çocuk onu bıraktıktan 5 dakika sonra yapmış kazayı. “Keşke eve bıraktırmasaydım. Benim bunun sorumlusu” diyerek hemen kendini suçlamaya başlamış. Suçluluk duygusundan kurtulmak için teyzeden adresi almış, “En azından başsağlığına gideyim bari” diye düşünmüş. Ziyaret ağlamaklı ve de yaslı geçmiş. Ayrılma vakti geldiğinde iyice havaya giren kız, “Bana oğlunuzdan bir hatıra verir misiniz? Onu gerçekten çok sevmiştim” demiş. Bunun üzerine anne içeriye gitmiş, döndüğünde elinde çocuğun kaza günü üzerinde olan gömlek varmış. Üstelik de hala kanlar içindeymiş gömlek. Dilek çok kötü olmuş, gömleğin niye saklandığını ve niye ona verildiği anlamsızlığına rağmen yine de kadını kıramayıp almış kanlı gömleği. Ama eve gelir gelmez ilk işi gömleği yıkayıp, ütülemek olmuş. Bütün gece gömleğe baka baka, zır zır ağlamış. Sürekli de, “Onu ben öldürdüm, onu ben öldürdüm” diye tekrar ediyormuş kendi kendine. Artık ağlamaktan bitap düştüğünde gömleği yastığının altına koymuş ve yatmış.

Sabah uyandığında kendini daha iyi hissediyormuş. Ama yastığı kaldırdığında bir de görmüş, gömlek yine kanlar içinde. İnanamamış bu duruma. “Herhâlde dün o kafayla iyi yıkayamadım” diyerek yeniden yıkamış gömleği. Ama ertesi sabah da hiç bir değişiklik yokmuş gömlekte, yine kanlar içindeymiş…

Alıntı

devamını oku →

YAŞANMIŞ ÇOK KORKUNÇ BİR HİKAYE “ESKİ EV”

Aylardan Temmuz’du, Köye gitmiştim babam, annem, abilerim ve ben. O zamanRamazan ayıydı ve herkes gibi oruç tutuyordum. Köye vardığımızda annemler dinlenmek istediler yukarı çıkıp uyudular ben ise bizim yukarıdaki incir ağacının orda iftarımı açmak istedim, çünki orası serin ve fındık ağaçları ile kaplı önünde eski bir ev var tahtadan yapılmış, huzur verici gibiydi daha sonra tahtadan masa sandalye felan ayarladım bir tepsi yemek ayarladım evden ve oraya gittim bekledim 10 dakika kaldı iftara ezan sesini duydum ve başladım yemek yemeye yemeğimi yedim sonra bizimkilerden gizli sigara içmek için eski eve girdim sigaramı yaktım ikinci kata çıktım camdan bizimkilere gizli gizli bakıyorum havada kararmıştı zaten sigarayı içtim ve o evde o karanlıkta oldugumu fark ettim ürpermeye başladım, çünki sigara içerken yakalanmamak için bizimkilerden korkuyordum nereye geldiğime hiç dikkat etmedim, konuya dönelim.Sonra ürpererek hızlı hızlı kapıya koştum babam kapının önünde semaver yapıyordu ne işin var diye üstümü koklar diye arka kapıya doğru yol aldım 2. kata çıktım çünkü 2 . katın ordan cıkıs vardı tarladan yanii, kapıya doğru hızlı hızlı gitmek istedim heryer karanlık ürpertici, kapıya gittiğimde kilitliydi korkmaya başladım ve girdiğim kapı aniden kapanmıştı her yer zifiri karanlık korkudan koşa koşa gittim kapıyı açtım ve arkamda sanki birisi vardı arkamı döndüm hiç bişey yoktu. Daha sonra aşşağı iniyordum merdivenlerden ve aşşağı düştüm gözlerim kapandı sanki heryer bembeyaz oldu , şimşekler çarparmış gibi ve inncir ağacının ordaydım ne oldugnu bilmiyodum incir ağacının ordan koşa koşa eve gidiyodum evde kimseler yoktu kapı kilitliydi korkudan ağlıyordum komşulara doğru inerken karşıkı dağda beyaz ışıklar oyun oynuyordu gözlerimi kırptım açtım yok oldular sonra ses incir ağacının ordan gelmeye başladı ben oraya doğru yeltendim karşıma kap kara birisi çıktı arkasındada birileri vardı ben oldugum yere bayıldım ve uyandıgımda incir ağacının ordaydım, bağlı bir şekilde, çok korkuyordum cebimdeki çakıyla kestim ipleri çııktım yuukardaki dağa korkudan gece gece arkamdan birileri geliyordu simsiyah ne yapacagımı şaşırdım. sonra tarlada durdum kimseler yoktu sanki biryere girmişler beni gizli gizli izliyorlar gibi. Yatsı ezanı okundu sanki heryer huzur doldu hemen evin oraya doğru koştum baktım bizimkiler evde eve girdim korkudan başka odaya geçip uyudum sabah oldugunda ise aşşağıya indiğimde eski evin orda birisinin beni izlediğini gördüm babama yalvardım burdan gidelim diye tamam dedi akşam üzeri gidicektik evden aşşağıya indim önüme tavuk ölüsü düştü ağaçtan. eski evin oraya baktım ışık yanıyordu kapıya dogru yanastım kan ile yazılmış arapça yazısıyla انا ذاهب ولكن سأكون (gidiyorum, ama gelicem) diye sonra şehire gittik herşey düzeldi. olay 2 sene önce oldu Saygılarımla ismimi gizli tut.

devamını oku →

SİYAH PARDESÜLÜ ADAM

Bundan 4 sene önce, kardeşim, 5; bense, 14 yaşındaydım. Bir akşam, kardeşim benim yanımda yatmak istedi. Bir türlü uyutamadım. Sonra bir baktım ki uyumuş. Saat, 02:00’ye geliyordu. Bense kız arkadaşımla mesajlaşıyordum. Bir ara kardeşim, uykudan uyandı ve bana dünüp, “Sen, beni çocuk parkına götürmüyon!” deyip yanımdan kalktı ve annemle babamın odasına yöneldi. Bense şaşkındım. Aslında hep götürürdüm; ama rüyasında ne gördüyse… “Neyse,” dedim. “Devam edeyim, kız arkadaşımla mesajlaşmaya.”
Kardeşim, yatak odasının kapısını açar açmaz, “Annnneeee!” diye bir çığlık attı… Bense şoktaydım… Kardeşim, döndü ve yorganımın altına girip, “Abi, içerde bir adam var!” dedi… Ben, o an ne diyeceğimi düşünürken; bir anda, annem geldi odaya… Dili, bir türle dönmüyordu. Bana birşeyler anlatmaya çalıştı; ama anlamadım… Arkasından babam da gelip anneme bir tokat attı, kendine gelsin diye… Annem, babamla yalnız konuşmak istedi…Ama, ben de neler olduğunu öğrenmek istedim… Ben, annem ve babam, oturma odasına geçtik. Annem, anlatmaya başladı…

Kardeşimin çığlığından sonra annem, gözlerini açtığında, babamın yanında uzun boylu, siyah pardesülü bir adamın, babamın boğazını sıkar şekilde orda durduğunu görmüş… Babam, inanmadı; ama bense, şoktaydım hâlâ… Çünkü biraz önce kardeşim, bana aynısını anlatmıştı. Şimdi annem de anlattığında, çıkmaz bir sokaktaydım sanki ve o günden sonra ben, 4,5 ay, ışıksız yatmadım…. İşte bu kadar. Kusura bakmayın. Almanya’da yaşadığım için, Türkçem biraz kötü.

devamını oku →